Τα Ίχνη

Σκηνή 1η - Εσωτερικό - Χειμώνας

Γραφείο με γράμματα, δίπλα σε θολωμένα -από τη θέρμη του καλοριφέρ- τζάμια,  σε μια μάλλον παγωμένη νύχτα. Ο ήρωας μπαίνει στον κόσμο των ηρώων του, μάλλον λαθραία και κάπως ενοχικά. Μόλις το προηγούμενο βράδυ είχε ονειρευτεί ότι κάποιος τον αγαπούσε και βιαζόταν να βρει έναν τρόπο να το αντέξει. Διαβάζοντας τα κείμενα ανατρίχιαζε με την υποψία ότι κάπου εκεί κρυβόταν και η δική του ιστορία.

Σκηνή 4η - Εσωτερικό - Άνοιξη

Γραφείο με καφέ και χωρίς τσιγάρο. Ο ήρωας ανοίγει το λάπτοπ του και βλέπει κόκκινες, ασπρόμαυρες -κυρίως δε- πορτοκαλί, φωτογραφίες. Τραχιές λέξεις με περισπωμένες και πνεύματα κουβαλούν στην πλάτη κατακλυσμιαίες επιθυμίες που με τη σειρά του φτιάχνουν έναν απρόσμενο ορίζοντα. Τα πρόσωπα είναι εκφραστικά, ηδυπαθή και απροσποίητα, πιθανότατα δε γνωρίζουν ότι παίρνουν -άθελα τους- μέρος σε χιλιάδες προσωπικές εξομολογήσεις. Τα αισθήματα -μας πληροφορεί ο δημιουργός- πέφτουν πάνω μας σα χαλάζι σε ξαστεριά. Ο ήρωας μας, φυσικά -για μια ακόμη φορά-  δεν κρατούσε ομπρέλα.

Σκηνή 5η - Εσωτερικό- Διάφορες εποχές

Ο ήρωας ανοίγει την τηλεόραση. Κάτι βλέπει, κλείνει ύστερα τα μάτια, απαθανατίζοντας το μέσα του, και το τοποθετεί ευλαβικά στο εικονοστάσι του. Ντύνεται επιμελημένα ατημέλητα και βγαίνει έξω.

Σκηνή 12η - Εξωτερικό - Καλοκαίρι

Τα κεφάλια που γυρνάνε και τα άλλα που δεν γυρνάνε κατηφορίζουν και ανηφορίζουν ή περπατούν λοξά και επίπεδα, μα ποτέ δε χάνουν το κέφι τους. Ο ήρωας τα παρατηρεί και απορεί. Γλιστράει τότε χωρίς καμιά δυσκολία σ' έναν εσωτερικό μονόλογο, όπου αλληλοκαλύπτονται αυτοϋπονομεύσεις, κοπιώδη φαντασιακά σχήματα, προσχηματικές αλήθειες και ρημαγμένα κριτήρια, ενώ δίπλα τα νερά της συνήθειας έχουν αρχίσει να λιμνάζουν επικίνδυνα, χωρίς ωστόσο να ασχολείται μαζί τους εκείνο το μέρος της σκέψης που είχε αναλάβει να τα εποπτεύει. Τότε ο ήρωας αναρωτιέται αν ο Πλάτωνας είχε πει κάτι και για την αρετή που να περιλαμβάνει και την αντιδιαστολή της. Τα υλικά της στασιμότητας είναι άραγε τα ίδια με εκείνα της ενεργητικότητας; είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος;

Σκηνή 20η - Εξωτερικό - Καλοκαίρι

Ο ήρωας βρίσκεται στην παραλία και διαβάζει κάτι σημειώσεις. Μία από αυτές περιλαμβάνει ένα στίχο του Σεφέρη, Ὁ θαλασσινὸς ἄνεμος κι ἡ δροσιὰ τῆς αὐγῆς, ὑπάρχουν χωρὶς νὰ τὸ ζητήσει κανένας. Δεν άργησε κι αυτός λοιπόν να βρει θέση στην καρδιά του, που έχει χώρο και για αυτό το ποίημα και για την ποίηση των στιγμών που η αλληλουχία τους μπορεί ίσως να κάμπτεται από τις καθημερινές αγωνίες αλλά δεν παραβλέπει και τη ζωή που υφαίνεται μέσα τους.              

Ημερολόγια #2

 

Ο Μάιος είναι λιγάκι αναποφάσιστος, όμως σχεδόν πάντα αρχίζει και τελειώνει με μια συγκρατημένη ζέστη, οικοδομώντας έτσι μια ευχάριστη γλυκιά ατμόσφαιρα. Απαλή και πάντως λιγότερο αποπνικτική από το καλοκαίρι που τον διαδέχεται. Μυρίζει ανέλπιστη ανθοφορία και γαληνεμένη φύση. Η χαρά κι ανυπομονησία της να καλωσορίσει τη νέα εποχή, τη νέα περιπέτεια. 

Τον Μάιο ωστόσο κάνει και μπόλικη νοσταλγία . Έρχεται κάθε χρόνο με γεμάτες τις αποσκευές του. Φέρνει ξανά τα τραγούδια, τις μετακινήσεις, τα μαθήματα, τις εσωτερικές διαδρομές, τις ατέλειωτες περιπλανήσεις.

Τον Μάιο ακούγεται πιο καθαρά κι η φωνή της Mylène. Παίζει παντού, ξανά και ξανά. Αυτά τα πλήκτρα που κουβαλούν μια απροσδιόριστη μελαγχολία. Avant que l'ombre. Συνοδεία στιγμών που δεν ήξερα τότε ότι θα με ακολουθούσαν χρόνια μετά. 'Πριν η σκιά..', 'mais tu sais, son âme est belle', 'la nature est changeante', 'Dans les rues de Londres'.

Πως κατάφερνα και ταίριαζα κάθε τραγούδι σαν κομμάτι στο μεγάλο παζλ της ζωής -όπως ερχόταν. Φίλοι, συγγενείς, παλιοί συμμαθητές. Μουσικές σκηνές, club και βαφτίσεις. Ζήλια, ματαίωση, απορίες και αποχωρισμοί. Νέος Κόσμος, Μετς, Μεταξουργείο, Καρπενήσι. 

Τα χέρια που αγκάλιαζαν το αγαπημένο σώμα. Τα χέρια τα ενωμένα, που αν αφήσουν το ένα το άλλο, γίνονται πιο ευάλωτα στην κακία του κόσμου. Μα τίποτα όμως δεν τα τρομοκρατεί, γιατί απόψε στον εξώστη η κακία αυτή είναι κρυμμένη. Στα μάτια τους, στα πειράγματά τους, στις κουβέντες με την παρέα τους βλέπω μόνο αγάπη κι ευγνωμοσύνη.  

Κι όμως εκείνος ο Μάιος, ήταν η αρχή της εποχής των Μαχών. Όλες οι μάχες. Που τότε τις ένιωθα μεγάλες. Στα χαρακώματα, με όπλα, βαρύ εξοπλισμό και ουκ ολίγες αυταπάτες. Δε θα ήταν άλλωστε Μάιος αν έλειπαν οι ψυχαναγκασμοί, οι αυτοϋπονομεύσεις και οι αντανακλάσεις των πιθανοτήτων σε άγνωστα πρόσωπα που σε μια παράλληλη πραγματικότητα θα ήταν πολύ δικά μου. 

Ένας άλλος Μάιος, όπως κι ένας Απρίλης ένα χρόνο πριν, ήταν αχαλίνωτοι στη σκέψη μου, παράδοξα όμως και δέσμιοι στο άρμα ενός άλλου ονείρου. Σαν ένα φάντασμα σε ρομαντικό βικτωριανό μυθιστόρημα, που οι ήρωες επιθυμούν αυτό που δε μπορούν να έχουν, προσπαθώντας να δραπετεύσουν απ' τις παγίδες που στήνουν οι ίδιοι στον εαυτό τους. Comme un phantome que se promenne..

Ο Μάιος έχει και γεύση τραγανού σπιτικού φυστικοβούτυρου, που φτιαχνόταν με επιμέλεια και απλωνόταν τελετουργικά στο ψωμί που παρότι ψημένο, μετά από λίγες ή πολλές ώρες στο νεοκλασικό της Κεραμεικού, είχε απορροφήσει πια την υγρασία του βουτύρου, παρόλαυτα δεν έφτανε ποτέ να χάσει την γευστικότητά της. Συνοδευόταν δε απαρεγκλίτως από την αναγκαία γλύκα του μελιού. Αυτή η γλύκα στα χείλη που καμιά ξαφνική ανοιξιάτικη βροχή δε θα καταφέρει να διώξει.

Αυτή η γλύκα λοιπόν πήγαινε άψογα με την άλλη, εκείνη της προσμονής, της ελπίδας ότι την επόμενη φορά που οι άλλοι θα έπεφταν στη θάλασσα να πιάσουν τον σταυρό, θα έπεφτα κι εγώ μαζί τους. Κάθε μέρα θα 'ταν Θεοφάνια. Peut-être toi. Κοιτάγματα και θολά σινιάλα. Μεγάλα νοήματα κρυμμένα σε ανεπαίσθητες χειρονομίες. 

Στα μέρη που γυρνούσα τον Μάιο εκείνο είχα πάντα την ασπίδα ή καλύτερα την πανοπλία και λόγιζα τα πάντα για μάχη- ακόμα κι αν δεν ήταν. Υπήρχε χώρος για διαπραγματεύσεις, για ανακωχή; Αναδρομικές αναρωτήσεις. Διάσπαρτοι οι στόχοι κι οι επιδιώξεις, ακαθόριστα τα σύνορα της επιθυμίας. Κι όμως η ασπίδα μου τιμάει ακόμα τον ρόλο που της είχα δώσει τότε.

Et pourtant, l'amour toujours / Κι όμως, η αγάπη πάντα.

Κασέτα

Η σκούρα καφετί ταινία της κασέτας έκανε πάλι τον γνώριμο ήχο της. Δάγκωσα τα χείλη, μάντεψα πάνω κάτω την ώρα, τη γύρισα στην αρχή και πατώντας διστακτικά δυο κουμπιά την έβαλα ξανά να καταγράφει στιγμές, απ' αυτές που κάποτε φάνταζαν πολύ σημαντικές. Κάνω ησυχία και αποτολμώ ένα γερό μακροβούτι στην πολύχρωμη εικόνα. Το βλέμμα περιφέρεται ανενόχλητα στα φύκια που ξέβρασε το κύμα και χάνονται στο δρόμο μου. Κρατάω την ανάσα και κάτι σπαρταράει μέσα μου. Το φεγγάρι αναβοσβήνει ανάμεσα στα κερένια κυπαρίσσια κι οι σκιές του ακουμπούν στο μέτωπό μου. Ήταν πρωί, νύχτα ή μήπως ξημέρωμα; Δε θέλω να πικραίνομαι από μια ακόμη παρόρμηση, μα η φωνή σου με δικαιώνει.

Περπατάω παράτολμα και βρίσκομαι οριακά στη δίνη μιας κινούμενης άμμου. Ο κυβερνήτης ήλιος δίνει εντολές. Τα σύννεφα ελαφραίνουν, έρχονται σε αντίθεση με την τραχύτητα των γκρεμού που δε συγχωρεί κανέναν και τίποτα. Τα πετράδια που αφήσαμε να πέσουν απ'τις τσέπες πέφτουν άτσαλα και με αστραπιαία ταχύτητα πάνω στα βράχια παρασύροντας μας, στις όχθες της μνήμης, μιας μνήμης που λες και μηχανεύεται πάντα τους πιο πρωτότυπους τρόπους να μας εκπλήξει. Το θεραπευτικό χάδι αυτής της στιγμής το αποκαλούμε σήμερα βάλσαμο και αύριο του αλλάζουμε όνομα, το λέμε "δεύτερη πληγή".

Ξεκουράζω τη σκέψη μου ξαπλώνοντας στον καναπέ, η μέρα πέρασε σα σφηνάκι ursus στο μπιτς μπαρ. Βάζω τα κομμάτια να παίζουν ξανά και ξανά στο φορητό cd-player κι αναστενάζω από τους κραδασμούς των φωνών που ακούγονται σα να προσπαθούν να βγουν έξω για να με ταρακουνήσουν. Άλλο ένα σφηνάκι και μετά κι άλλο, κι ύστερα ακόμα ένα, μέχρι να ζαλιστώ απ' την ακαθόριστη μα οικεία αίσθηση της έγνοιας τους, που τους δάνεισες εσύ χωρίς να το ξέρεις. Στον ύπνο μου σε αγκάλιαζα κι ήταν σα να αγκάλιαζα την Ελλάδα.

Πίνακες κρεμασμένοι πάνω από χάρτινες ταπετσαρίες με γαλάζια και μωβ λουλούδια διακοσμούν τις ώρες της αδυσώπητης σιωπής. Έξω στη θάλασσα, ο άνεμος έχει κοπάσει και ίσα που αφήνει μόνο κάποιες απαλές ρυτίδες στο πρόσωπό της. Βλέπω καλοσυνάτες σκιές να περπατούν ξέγνοιαστα πλάι στο νερό. Κι ύστερα εμένα να βρίσκομαι στην άκρη της ακτής. Γιατί; Κάτι μέσα μου υπαγορεύει να προχωρήσω προς το κέντρο, κάπου ανάμεσα στα χαμηλά αρμυρίκια και τον -άλλοτε γαλακτερό κι αθώο και τώρα ξεφλουδισμένο κι ενοχικό- φράχτη, ώστε να μπω κι εγώ στο κυνήγι του θησαυρού. Αυτοσκοπός κάθε φορά η κατάκτησή του, που έρχεται πάντα με την εμμονή αυτής της κατάκτησης.

Το νεύμα αυτό είναι γλυκό - σα φιλί αποχωρισμού ή επιστροφής. Μιας επιστροφής που μας καλεί να διαπραγματευτούμε την ίδια συνθήκη με εχτές. Να δούμε ποιοι θα είναι αυτοί τη φορά οι όροι. Χώνουμε σε κουτιά, βαρέλια και σακούλες όπως όπως τους αναμνηστικούς όρους για να βάλουμε στη θέση τους πιο φρέσκους ή θυμόμαστε παλιούς και τους ανακατεύουμε μαζί. Κάνω χώρο και δίνω χρόνο σε κάθε ένα από αυτά τα κοχύλια να μου πει το καθένα τη δική του πλευρά της ιστορίας, μιας ιστορίας οικουμενικής. 

Τα περνάω σε μια κλωστή και τα σφίγγω πάνω μου δυνατά. Χάντρες πράσινες και λευκές. Φρεγάδες και ιπτάμενα χρόνια. Ναυπηγεία και συνδηλώσεις. Παραπατάω σε μια πέτρα και με πιάνεις απ'το μπράτσο. Κάθομαι με το στήθος στραμμένο προς την άλλη πλευρά του ονείρου, αυτήν που άφησες ημιτελή για να πιούμε καφέ με γάλα. Σταυρόλεξα που δεν τέλειωσαν ποτέ, δίπλα από εφημερίδες και καρπούζια με ζουμί, γλυκό σαν το πρώτο φιλί. Το γεύομαι και μαγεύομαι. Η κασέτα γυρνάει, με έναν αέναο τρόπο, σχεδόν εξασφαλίζει ότι θα παραμείνει στις ράγες. Αυτά τα χιλιόμετρα πλαστικών ιχνών, των γεμάτων με κατάφωρα σπαρακτικά, αλλά κι ενθαρρυντικά κι απελευθερωτικά μηνύματα. Σε δικαιώνουν γιατί τα κάνεις μέρος της ατομικής σου διαδρομής. 

Ημερολόγια

 

Το ραδιόφωνο στην αυλή του έπαιζε κάτι τελειωμένα λαϊκά, τύπου Κοντολάζος, Ρούσσου, Αντύπας· απ' αυτά που ψάχνουν εναγωνίως οι φορτηγατζήδες για να σκοτώσουν την πλήξη του δρομολογίου Κατερίνη-Αλεξανδρούπολη· πλήξη βαθειά και ακόρεστη, σαν την υπαρξιακή τους αγωνία, μα κι ανακουφιστική, σαν τη στάση για κατούρημα στην Ασπροβάλτα, στις 4 το χάραμα  κοντά σ' ένα χωράφι με καλαμπόκια που κάποιος άφησε αθέριστα. Μια πλήξη ωστόσο συμπονετική και διακριτική, σα να 'ταν εκεί -πίσω από το κάθισμά τους- από πάντα, όπως τα ξεφτισμένα κασκόλ του Ολυμπιακού και της Μίλαν ή παλιότερα οι αφίσες γυμνόστηθων γυναικών, που κάποτε ονειρεύτηκαν πως θα γίνονταν πριγκίπισσες.

Η ώρα ήταν περασμένη, χωρίς να βρίσκεται ακόμη εντός των ωρών κοινής ησυχίας - οι οποίες βέβαια συχνά συμπίπτουν με τις ώρες κοινής ανησυχίας. Το σάλπισμα του συνθεσάϊζερ που συνόδευε έναν μπαναλ παραπονιάρικο αμανέ ήταν αρκούντως δηλωτικό, κι όμως έκανε τον κυρ Χαράλαμπο να δακρύσει. Ήταν η πρώτη φορά που τον έβλεπα να συγκινείται. Χάϊδεψε τα άδεια μπουκάλια Άμστελ -αφού μόνο αυτήν έπινε - και αναστέναξε Πως 'φύγαν τοσα χρόνια ρε γαμώτο. Όσα χιλιόμετρα έγραψαν οι ρόδες του φορτηγού, άλλες τόσες σκέψεις ξερίζωνε σαν τα αγριόχορτα από τον κήπο του, την μόνη του παρηγοριά.

Συχνά-πυκνά τον έβλεπα με ένα σχετικά μικρό φτυάρι με κόκκινη λαβή και χωρίς γάντια. Ολο κάτι φύτευε κι ύστερα το ξεχνούσε, και μετά ξανά τα ίδια. Γέμιζαν, άδειαζαν οι λακκούβες, κι όλο με κάτι τις σκέπαζε· μ' ένα πανί για τη βροχή και το χιόνι, μ' ένα τραπέζι, μ' ένα κομμάτι ελενίτ που περίσσεψε από το στέγαστρο της αποθήκης. Κοίταζε τις λακκούβες και του 'μοιαζαν με κενοτάφια προσδοκιών.

Θυμάμαι ακόμα και τα σύκα της κυρα Σοφίας, σε πιατάκι διακοσμημένο με μοτίβα με ρόμβους και γαλάζιες λεπτομέρειες, κοινό τόπο μιας Ελλάδας που ξύπναγε χαράματα χωρίς να ερωτηθεί κι άνοιγε βαριεστημένα κι αδιάφορα την τηλεόραση, όπως κάποιος άλλος θα άνοιγε το ψυγείο του, που περισσότερο με καταστολή θα 'λεγε κανείς πως έμοιαζε αυτή η κίνηση, παρά με παρακίνηση που βασιζόταν σε μια συγκεκριμένη ανάγκη. Δε μου άρεσαν τα σύκα, αλλά μου άρεσε ο τρόπος που έτεινε το χέρι της με το πιατάκι πάνω από τα λιγούστρα που φροντίζαμε εκ περιτροπής.

Η ανιδιοτέλεια και η γλυκιά υπενθύμιση της γενναιοδωρίας ως αρετής που δε χαρίζεται, αλλά κερδίζεται με μάχες που δεν υποπτεύεσαι ότι έχεις δώσει. Πως κατάφερνε και τα συμπύκνωνε όλα σε ένα χαμόγελο. Είχε καιρό πια που δεν έκλεινε τόσα ραντεβού στο κομμωτήριο. Δεν είχε, βλέπεις, χρόνο για τις απαιτητικές κυρίες που αποφάσιζαν να κάνουν ίσιωμα λίγο πριν πάνε σε κάποια επιθεωρησιακή κωμωδία. Αν και σχολαστική η ίδια, προτιμούσε να σχολάσει τον εαυτό της και να κάνει παρέα στην ετοιμόγεννη νύφη της. Της χτυπούσε το κουδούνι, και μ' ένα γνέψιμο του κεφαλιού της είχε ήδη πει ό,τι χρειαζόταν να ακούσει.

Κι εγώ δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι δεν ζητούσαν πολλά από τον κόσμο, από τον ίδιο κόσμο που τους είχε ήδη πάρει πολλά. Μα που ήταν διατεθειμένος να τους τα δώσει πίσω.

Το Βιολί και το Ραβασάκι

 

  

Περίεργο που είναι να έχεις μια μετάβαση στην τσέπη, σα διπλωμένο ραβασάκι, σε ένα καλοκαίρι που είναι και λίγο φθινόπωρο, που τρέχει στο δέρμα σαν ιδρώτας και θολώνει τα όρια της σκέψης. Κι εγώ στριμώχνομαι να θυμηθώ.

Τω καιρώ εκείνω η φωνή σου με βοηθούσε να θέτω τα καθημερινά μου ερωτήματα.

Ο ήχος απ' τις βαριές τους μπότες έμοιαζε εκκωφαντικός, κι όμως η γη από κάτω δοκίμαζε άλλες σεισμικές δονήσεις.

Επίγειοι φόβοι έπαιζαν μπάλα με ιδεολογίες και τον νόμο των πιθανοτήτων και κατέληγαν αβίαστα, ανεμπόδιστα σε μια τρυφερή γαλήνια προοπτική. 

Σε αγκάλιαζα ελεύθερα κι αναπολογητικά στο παγκάκι έξω απ' την εκκλησία και είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου. 

Ποτήρια, στόματα και σώματα γεμάτα ρωγμές, στιγμές ανατριχίλας, διάστικτα μυστικά και ψέμματα, ανομολόγητους πειρασμούς κι ενοχικά περάσματα μπροστά τους.  

Τα περιβόλια μύριζαν πανέμορφα, μικρές βιολέτες έκαναν παρέα με πολύχρωμους ιβίσκους ενώ κυκλάμινα έλαμπαν δίπλα σε γαλάζια μη-με-λησμόνει.

 Άφηνα τους δίσκους στο κρεβάτι και ξεχνώντας τους δείκτες και τα σημάδια τους, ξάπλωνα· μα ο αέρας μου έφερνε πυρετό. 

Έξω έβρεχε σπάνια κι έβλεπες τα δέντρα να πετούν ανέμελα κι ασυντόνιστα τα τελευταία τους φύλλα. Η υποταγή έσπαγε σαν ξερό κλαδί όπως συνήθως συμβαίνει μετά από ένα γενναίο βήμα.

Ήταν όμως κι αυτή η αναμονή, που καμιά φορά παίρνει το χρώμα της διάψευσης και σε μπερδεύει. 

Συχνά από τις γρίλιες γλίστραγε αθόρυβα μια αόριστη επιθυμία - σαν απειλή ή σα λύτρωση. 

Τα παράθυρα φάνταζαν τεράστια και άδεια κι όμως μαζί τους χαλάρωνα κάπως. 

Χάζευα το φεγγάρι απέναντι μου που μου 'λεγε κρυφά στο αυτί πανέμορφες ιστορίες. Τις άκουγα και ξημέρωνε.

Ο Καθρέφτης

 

Τ᾿ ἄσπρο χαρτὶ σκληρὸς καθρέφτης
ἐπιστρέφει μόνο ἐκεῖνο ποὺ ἤσουν.

Τ᾿ ἄσπρο χαρτὶ μιλᾷ μὲ τὴ φωνή σου,
τὴ δική σου φωνὴ
ὄχι ἐκείνη ποὺ σ᾿ ἀρέσει·
μουσική σου εἶναι ἡ ζωὴ
αὐτὴ ποὺ σπατάλησες.
Μπορεῖ νὰ τὴν ξανακερδίσεις ἂν τὸ θέλεις
ἂν καρφωθεῖς σὲ τοῦτο τ᾿ ἀδιάφορο πρᾶγμα
ποὺ σὲ ρίχνει πίσω
ἐκεῖ ποὺ ξεκίνησες.

Ταξίδεψες, εἶδες πολλὰ φεγγάρια πολλοὺς ἥλιους
ἄγγιξες νεκροὺς καὶ ζωντανοὺς
ἔνιωσες τὸν πόνο τοῦ παλικαριοῦ
καὶ τὸ βογκητὸ τῆς γυναίκας
τὴν πίκρα τοῦ ἄγουρου παιδιοῦ -
ὅ,τι ἔνιωσες σωριάζεται ἀνυπόστατο
ἂν δὲν ἐμπιστευτεῖς τοῦτο τὸ κενό.
Ἴσως νὰ βρεῖς ἐκεῖ ὅ,τι νόμισες χαμένο·
τὴ βάστηση τῆς νιότης, τὸ δίκαιο καταποντισμὸ
τῆς ἡλικίας.

Ζωή σου εἶναι ὅ,τι ἔδωσες
τοῦτο τὸ κενὸ εἶναι ὅ,τι ἔδωσες
τὸ ἄσπρο χαρτί.

Γιῶργος Σεφέρης - Θερινὸ Ἡλιοστάσι Η΄

 

Μια νύχτα

 

Η κάμαρα ήταν πτωχική και πρόστυχη,

κρυμμένη επάνω από την ύποπτη ταβέρνα.

Απ’ το παράθυρο φαίνονταν το σοκάκι,

το ακάθαρτο και το στενό. Αποκάτω

ήρχονταν οι φωνές κάτι εργατών

που έπαιζαν χαρτιά και που γλεντούσαν.



Κι εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεβάτι

είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη

τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης —

τα ρόδινα μιας τέτοιας μέθης, που και τώρα

που γράφω, έπειτ’ από τόσα χρόνια!, 

μες στο μονήρες σπίτι μου, μεθώ ξανά.


Κ.Π. Καβάφης

Η Άσκηση

Σε βλέπω απ'το παράθυρο να περπατάς αργά, νωχελικά κι αθόρυβα

Σε μια στιγμή αποφασίζω να σε ονειρευτώ απόψε

Θα φοράς ένα θαλασσί πουκάμισο κι ένα κομψό σκούρο μπλε παντελόνι

Το άγριο κι επίμονο φως του δρόμου θα πέφτει πλάγια πάνω σου, τονίζοντας τα καστανογκρίζα μάτια σου

Θα ρίχνεις στο πεζοδρόμιο το βλέμμα του απορημένου ανθρώπου 

που ξέρει πολύ περισσότερα απ' όσα νομίζει

Κατεβάζω το βάρος της σκέψης αυτής στα χέρια 

καθώς ξεγελάω τον εαυτό μου πως είμαι ακόμα εκεί

 κι εναλλάσσω εύθυμες χορευτικές μελωδίες με εύπεπτα τηλεοπτικά προγράμματα

που μου γαργαλάνε το αυτί από πολλές θάλασσες μακριά

 Στην αρχή το παίζω ώριμος

 μα δεν αργώ να γκρινιάξω που πάλι μου ξέφυγες 

και λέω άντε και γαμήσου

 Θα βάλω ένα φτηνό κρασί με λίγη μπύρα, μια αγκαλιά κάποιο ξημέρωμα που η νύχτα πήρε τη θέση της μέρας

Αναγκάζομαι να σε αναπολήσω 

κι ας σε φτιάξω ξανά με τα υπολείμματα του  πηλού που μου άφησες

όταν έφυγες για τελευταία φορά

 Και αφού φτιάξω τη μορφή σου απ' το μηδέν με το υλικό των φαντασιώσεων μου, μετράω όλα τα προηγούμενα μηδέν

για να μη χαθώ μεσ' στο όνειρο.

Η Λίμνη

Στην αυγή της νέας χιλιετίας, ήσουν το χέρι στο προσκεφάλι μου, σε κοίταζα καθώς χάραζε. Μου έδινες τη ζέστη απ'το στόμα σου κι ο αέρας απ'το μισάνοιχτο παράθυρο με έφερνε ξανά δίπλα σου, στη στάση του λεωφορείου που έκαιγε ακόμα.

Στην αυγή της κάθε μέρας, περίμενα να σε ακολουθήσω ως εκεί που ήξερα ότι θα σ' έχανα. Εκεί έκλεινα τα μάτια και φανταζόμουν ότι σε ακουμπούσαν τα κόκκινα άνθη ενός πεπρωμένου πιο μακρινού από τα ίδια μάτια που έβλεπα να κοιτούν τον κόσμο με μια αλλιώτικη τρυφερότητα.

Στην αυγή του καθρεφτίσματος του προσώπου σου στο νερό, έπαιρνα το στυλό και έγραφα την μια βιογραφία μετά την άλλη, όλες πάνω στο ίδιο τσαντάκι που χώραγε μόνο ό,τι έπρεπε για να μη χρειάζεται πια να πηγαίνω σπίτι. Συμπλήρωνα τα κενά με τα προμηνύματά σου, με τα χρώματα που με έβαφαν τα δάχτυλά σου. Ριγμένα χύμα κομμάτια από βλέμματα κι ανάσες που με ζέσταιναν τις μέρες που ξύπναγα χαράματα κι ήμουν γυμνός και γεμάτος αμφιβολίες.

Στην αυγή ενός λεπτού που καθόριζε τα απογεύματά μου, κατέληγα να περιμένω στην ουρά, στο ίδιο εστιατόριο, πάντα. Σε καμία ευκαιρία δεν της άξιζε να μένει ανεκμετάλλευτη. Ήθελα να τύχει να σε δω στο απέναντι τραπέζι και να μου παραχωρήσεις ένα κομμάτι σου, να αφήσεις στο δίσκο μου λίγη απ' την αθωότητά σου, τη στεναχώρια σου, την αυτοπεποίθησή σου, πριν χωριστούμε κι εσύ βουτήξεις πάλι στη γνώριμη ανυπαρξία σου κι ύστερα βγεις από 'κει για να μπεις στο αμάξι και χαθείς στη γραμμή των φώτων που ορίζουν τα δάκρυά μου.

Στην αυγή του φθινοπώρου που σταματάει πριν αρχίσει, στέκεσαι κάτω από το κλαίον μα γενναίο φως  της ίδιας ιτιάς και ξέρω ότι με αναγνωρίζεις.

Ο Συντελεσμένος Χρόνος

Ζω με τον χρόνο που έχει τελειώσει, βαδίζω μαζί του και με παίρνει αγκαλιά, με κοιτάει με βλέμμα υπαινικτικό και μυστηριώδες, ξέρει ότι ξέρω αλλά δε βγάζει άχνα. Φτάνω κοντά στο κέντρο, επιχειρώ την επανασύνδεση, καθε φορά και μια μικρή επανάσταση. Ένα παρόν εγκιβωτισμένο στο παρελθόν, ένα παρόν μετέωρο ανάμεσα στα τραγανά ψήγματα του νερού που αναπνέω. Χαϊδεύω μια υπέροχη ανάμνηση καθώς τα πουλιά της νύχτας αλλάζουν νούμερο στη σκοπιά.

Τα όσα χρόνια ήταν ακόμα εκεί. Μου έκλειναν συνωμοτικά το μάτι πριν με πιάσουν απ'τoν ώμο -δε θυμάμαι καν αν αντιστάθηκα. Καθώς με άφηναν σε μιαν άκρη, δεν είχα συνείδηση, είχα όμως μια ακατανίκητη και συνάμα ακατανόητη επιθυμία να λυγίσω απ'το βάρος τους. Να πατήσω με γυμνά πόδια πάνω στα καυτά χαλικένια σκαλοπάτια που οδηγούν στην κορυφή της πυραμίδας, εκεί που δέσποζε ο ναός, από αυτούς που κάποτε έχτιζαν οι Βαβυλώνιοι κι οι Ασσύριοι για να βλέπουν πιο καθαρά το Θεό. Και τώρα στους πρόποδες του φτιάχνουμε εμείς με τα χέρια μας -ο ένας μετά τον άλλον- εναν ναό καινούριο και λίγο πιο γερό. Εκεί που θα ιερουργεί για πάντα η νιότη. 

Μαζεύω τις σταγόνες απ' το παγωτό που νικήθηκε απ' τον ήλιο κι ακουμπάω στην αυτοσχέδια αυλή μου τ' όνειρο· ένα όνειρο που είναι μπερδεμένο με ένα ατέρμονο και κατακερματισμένο παρελθόν. Το φυτεύω, το ποτίζω, το βλέπω να μεγαλώνει, να αρρωσταίνει, το γιατρεύω, με γιατρεύει, μου ματώνει το δάχτυλο. Φυλάω τα νώτα μου καθώς προσπαθώ να μη γίνω κομμάτια. Κάτι με τραβάει, παρατηρώ ότι μπλέχτηκε στα συρματοπλέγματα η μπλούζα μου, την απελευθερώνω κι ελευθερώνομαι. Ανοίγω την εφημερίδα, με λούζει κρύος ιδρώτας. Έξω ακούγεται jazz· απαλή κι ειρηνική. Μέσα παίζουν συνθεσάιζερ και ιλουστρασιόν μπάσα. Εναλλασόμενα μοτίβα ταυτίζονται με την εναλλασόμενη μου διάθεση. 

Κάνω διαγαλαξιακά ταξίδια καθώς η φωνή σου με έναν αλύτρωτο λυγμό μου δηλώνει τα παράπονά σου. Νόμιζα πως τα είχα καταγράψει κι όμως έλεγα συνέχεια 'δεν πειράζει'. Τη φωνή σου συνοδεύει ένα βιολί που παίζει τέλεια κουρδισμένο, αλλά στο αυτί μου ο ήχος φτάνει ανυπόφορος. Θα βάλω λίγο τα ακουστικά κι όταν τα βγάλω θα παραμένει μόνο ένας ελαφρύς απόηχος. Χαλαρώνω τα φρένα, τραντάζομαι απ' τους κραδασμούς, μα αφήνομαι. Βουτάω στο γάλα μια μαντλέν, δοκιμάζω λίγο γλυκό βύσσινο και παγωμένη βανίλια, να 'χω τη γεύση τους συντροφιά στις υποβρύχιες εξερευνήσεις μου.

Τα φύλλα σπαρταρούν, γελούν το ένα με το άλλο, κυπαρρισιά και γκρίζα, κι άλλα στο χρώμα της άμμου, όλα μαζί και μέσα η καρδιά μου.

Το τραχύ νήμα απλώνεται και οι αναπολήσεις κρεμιούνται πάνω του. Σκοινί τεντωμένο, χρυσαφί και πανανθρώπινο. Αρπάζω το μαγιώ και βγαίνω γρήγορα απ'την πόρτα. Κλειδιά στο χέρι κι ένα ελαφρύ τίναγμα του κεφαλιού. Οι ζωγραφιές ατέλειωτες, τα χαρτιά επίσης, στυλό, βαρίδια κι εμμονές. Στο σακίδιο βαλμένα τακτικά. Κι ο χρόνος ακόμα εκεί.

Κομοτηνή #3

 Ψωμί ωμό σε φέτες

Βούτυρο και μέλι

Ημέρες Ραδιοφώνου

In mono

Είναι εννέα και κάτι

Η νύχτα έξω είναι υγρή, στο δρόμο τα χρώματα ιδρώνουν

Απόψε σε θέλω

 Πιο πολύ από ποτέ

Πιο πολύ απ' οτιδήποτε άλλο

Πίνω νερό απ' το ποτήρι σου και σκουπίζω το στόμα με τη μπλούζα 

 Καταπίνω τα χείλη σου

παίρνω τη γεύση τους

και πέφτω στον Άδη

Σου πιάνω το χέρι 

κι αναρριχώμαι πάνω σου σαν κισσός

 Σε νιώθω, με νιώθεις

Είμαστε μέσα ο ένας στον άλλον

Candy

Peter Hujar, Candy Darling on her Deathbed (1973)

Η παρένθεση μιας Άνοιξης

Λυγίζω στα λόγια που κρύβω και ποτέ δε θα σου πω/

Σε κοιτάζω κι ονειρεύομαι τη ζωή μας/

Μέσα σου θέλω να κάνω ατέλειωτα ταξίδια/

Είναι λίγο πριν την ανέλπιστη Ανάσταση ενός πόθου/

Με καρφώνεις μ'αυτό το βλέμμα 
το συνωμοτικό κι ακατανόητο/

Κι όμως αυτά τα γαλάζια μάτια τα ξέρω πολύ καλά 
μα τα θάβω κάτω απ'την ένοχη σιωπή μου/

Αυτά τα μεταξένια μαλλιά τα μυρίζω, τα αγγίζω και γαληνεύω/

Μου μιλάς το βράδυ ψιθυριστά
κι είναι σαν να ακούω το μέλι να στάζει στον ωκεανό/

Η μπλούζα σου κάτασπρη, περιμένει την πρώτη αμαρτία/

Είμαι αιχμάλωτος ενός πολέμου 
που δεν κατάλαβα πότε ξεκίνησα/

Και το πρόσωπό σου 
ο τέλειος καμβάς για το έργο που θα φτιάξουμε μαζί/

Οι Πευκοβελόνες

Τραβάω μια βελόνα απ'το δέντρο και τρυπάω το δάχτυλο. Βλέπω το αίμα να βγαίνει. Πεύκα και κυπαρίσσια ρίχνουν βαριά τη σκιά τους, αιωρούμενα πάνω απ'την καυτή άμμο, περιμένοντας ένα χέρι να τα χαιδέψει, να τα ξαναζωντανέψει. Ξαφνικά η πευκοβελόνα μακραίνει, γίνεται η αχτίδα μιας άλλης εποχής, πιο παλιάς κι αθώας. Με αλυσίδες χρυσές δένω αυτή η μνήμη στο αγαπημένο μου δέντρο, όπως δέναμε ξανά και ξανά την αλυσίδα που μας έβγαινε απ'το ποδήλατο. Κι άμα πέσω, τι θα πάθω, το πολύ-πολύ να πάρω απ'τα κύματα και να βάλω στην πληγή λίγο νερό. Αφού, έτσι κι αλλιώς στο μέσα σου σε στρέφουν τα κύματα της θάλασσας.

- Θα σε δω στα σκαλάκια

- Τα λέμε μετά. ("Σ'αγαπώ, θα σε σκέφτομαι, να προσέχεις")

Το κρουστό σώμα αντηχεί πρωτόγνωρους ήχους, υπόκωφους και μυστηριώδεις. Τους ακούμε με αγαλλίαση μα προσποιούμαστε πως δεν υπάρχουν. Βγάζω το κινητό, σου στέλνω κάτι που σου υπενθυμίζει ότι δε σε ξέχασα. Αστραφτερά χαμόγελα και χαλασμένα τηλέφωνα. Βλέμματα και εφηβικές απορίες. Αναρωτήσεις. Από τόλμη ή από ανασφάλεια; Η κλεψύδρα γεμίζει και αδειάζει. Και ξαναγεμίζει και ξαναδειάζει. Ραντεβού έξω απ'το σπίτι σου. Μέσα στο δικό μου. Στον κήπο, με τις πεταλούδες που πετάνε πάντα ελεύθερες, και μαζί τους κι εμείς να πετάμε στο πιο απίθανο μέρος του κόσμου, νοητά κι ανόητα. Να παρακολουθούμε τις ιστορίες τους χωρίς να πάρουμε ανάσα και τα ταξίδια τους να τα ονομάζουμε δικά μας. Γιατί όλα είναι πιθανά σήμερα.

Συχνά μας βλέπω στο πεζοδρόμιο πίσω απ'τον φράχτη, έξω απ'τα κάγκελα. Βολευόμασταν πάνω του όπως-όπως, παρατηρώντας τη μέρα να ιδρώνει και να γίνεται απόγευμα κι ύστερα νύχτα. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις ριπές του ανέμου που ανέβαζε τη σκόνη ως τα βλέφαρά μας, βλέπαμε πιο καθαρά την εικόνα μας: γλυκείς, αφελείς κι ερωτευμένοι. Εγωιστές, ευάλωτοι και ημιτελείς. Παρ' όλα αυτά, ήμασταν καλά, γιατί ήμασταν άτρωτοι.

Για όλα αρκούσε μια φευγαλέα συννενόηση. Ανταλλαγές νευμάτων, λίγο πριν πετάξουμε την πετσέτα στο τσιμεντένιο πεζούλι και πέσουμε με φόρα στην σκούρα μα πάντα φιλόξενη θάλασσα. Λίγο μετά, το πρόγραμμα έχει μιλκσέικ στο γνωστό καφέ-μπαρ. Εκεί που τη μέρα γεμίζαμε ήλιο, ενώ το βράδυ παίρναμε αγκαλιά το φεγγάρι, που πάντα μας έδινε άφεση και από κάτω του αστράφταμε σα μαργαριτάρια και ευχόμασταν αυτή η στιγμή να κρατήσει για πάντα.

Την επόμενη μέρα κατεβαίνουμε στην ξύλινη αποβάθρα. Απόψε έχει ένα γαμάτο πάρτι. Θα σε κοιτώ να λιώνεις και θα λιώνουμε μαζί. Λίγα καταλαβαίνω από όλα αυτά που γίνονται. Θέλω να μου τα εξηγήσεις. Το καλοκαίρι προχωράει. Και μαζί του παίρνει και τα δαχτυλίδια του Α. την τράπουλα της Μ., τα επιτραπέζια της Φ., τις ρακέτες του Γ., το γέλιο της Μ., τα τηλέφωνα της Ζ., τις στροφές του Γ. και του Γ.

Πολλές φορές, ανακαλύπτω αυτά που μέχρι τώρα θεωρούσα απάτητα. Γιατί είχα ξεχάσει ότι εγώ τα είχα εξερευνήσει. Με φακούς που το φως τους έφτανε μέχρι την άκρη του ορίζοντα. Οι ίδιοι τόποι εμφανίζονται ξαφνικά μόλις πατηθεί από κάπου αυτό το πανέμορφο κουμπί. Και τότε κοιτάζω πάλι τα ίδια μάτια, τριγυρίζω στα ίδια μέρη. Εκεί που κάποια χρόνια πριν κάποιοι έδιναν όρκους αφοσίωσης, καθισμένοι πάνω σε ένα μικρό βραχάκι που ίσα-ίσα τους χώραγε. Λίγο πιο πάνω απ΄την πλαγιά γεννιούνται ακόμα πολλές μικρές και μεγάλες αποφάσεις, γενναίες ή λιγότερο. Τουλάχιστον, η κάθε μια από αυτές δεν αργεί να καλωσορίσει την επόμενη.

Τα Γράμματα

Οι σκεπές από ξεθωριασμένο βυσσινί κεραμίδι είχαν αρχίσει να βουλιάζουν. Από κάτω τους γεννήθηκαν πολλοί έρωτες, που άρχισαν ως μια ακόμη τυχαία γνωριμία και εν τέλει σημαδεύτηκαν από μια μοίρα που τους άφηνε μικρούς αστερισμούς ενός μακρινού γαλαξία. 

Το πλάνο αλλάζει και τώρα ακολουθεί αλλιώτικες παραλλαγές. Η εκκίνηση ίσως είναι κοινή, μα η διαδρομή χωρίζει σε πολλαπλά μονοπάτια. Οι κανόνες που ορίζουν την καθε μία διαλύονται για να ξανασυσταθούν λίγο αργότερα.

Δεν ξέχασα ποτέ εκείνα τα γράμματα· ούτε κι εκείνα εμένα. Αντιθέτως, με επισκέπτονται συχνά. Εκτενή, ανατριχιαστικά, αποκαλυπτικά. Πρόσωπα που με ξέρουν, πρόσωπα που θα ήθελα να έχω ξεχάσει.  Μικρές επιστολικές καταφάσεις εκκωφαντικών αρνήσεων. Με χτυπάνε με μανία, κάνω να τα αποφύγω και ως δια μαγείας, γυρίζουν πίσω, προετοιμάζοντας με ακρίβεια την επόμενη κίνηση, που θα με βρει κι εμένα ίσως πιο έτοιμο. Και τελικά με βρίσκει το ίδιο (αν)έτοιμο.

Κάνω διάλειμμα για βρώμικο. Την έξαψη που νιώθω, σου τη χαρίζω, γιατί δεν την έχω νιώσει ποτέ πριν. Αυτό το άγγιγμα, αυτό το αναπολογητικό χάδι, αυτές τις λέξεις που στερεώνουν μια μετέωρη αλήθεια -που για μένα όμως είναι τόσο πραγματική όσο η αγάπη που βλέπω στα μάτια σου- τις παρατηρώ να ανοίγονται μπροστά μου. Τις αποθεώνω ενώ καταναγκαστικές παύσεις με χωρίζουν από την αρχή. Εκεί που οι άλλοι εαυτοί καταβυθίζονται στη δίνη μιας πείνας που ανακαλύπτω κάθε τόσο και τα λόγια καταβροχθίζονται λαίμαργα δίνοντας το έναυσμα μιας ακόμα ιστορίας που ύστερα αφηγούμαι μόνος μου στο ίδιο ακροατήριο.

Το χέρι κινείται με μαεστρία πάνω σε ένα χαρτί, που γίνεται αεροπλάνο και μας κρύβει μέσα του. Μερικές σελίδες επανάληψης της αυταπάτης ότι έχω το κουράγιο να αποβάλλω από πάνω μου το βάρος της ευθύνης μιας ακόμα αναρώτησης, μιας διαψευσμένης επιθυμίας. Το μόνο που αρκεί θα το μάθω τη στιγμή που δε θα το περιμένω.

Μικρές εκρήξεις σημειώνονται ανατολικά του στήθους, χαμηλά. Το κρυφτό τελειώνει σιγά-σιγά και η καρδιά σε προχωράει εκεί που ξέρεις ότι μπορείς να φτάσεις. Ένα μακροβούτι γερό, ίσα να διαπεράσεις τη δροσερή αύρα του ρεύματος που σε αγκαλιάζει, λίγο πριν βγεις στην επιφάνεια, ξαναγεννημένος.

Ο Χορός

Σε είδα να χορεύεις στο πανηγύρι του Αη-Νικόλα/ 

τα καλά σου είχες φορέσει/

κι ένα στεφάνι από κισσό/

στο λαιμό ο σταυρός/

ο δαγκωμένος στην άκρη, ο πουπουλένιος, ο ασήκωτος/

Χόρευες έναν δοξαστικό χορό/

και ούτε που νοιαζόσουν/

αν σε πατάνε σαν το μούστο/

και δεν το υπολογίζουν/

Το βήμα σου βαρύ και μεγαλειώδες/

με των άλλων ενώνεται/

των άλλων των μικροπρεπών κι εκπεσόντων/

μάτωσες κι εσύ απ'την πτώση/

μα ρούφηξες το αίμα σα να ήταν νεκταρ/

Η άχραντη σου φύση καταυγάζει τα βουνά/

ο ήλιος σε χαϊδεύει γλυκά στην πλάτη/

προχωράς με κλειστά μάτια/

και το "που" το ξέρεις σαν την παλάμη του χεριού/

Είναι η μέρα η ίδια πάντα/

που σε αγκαλιάζει σα μάνα/

είναι κι οι νύχτες που συχνά βγάζουν νύχια/

κι ύστερα κάνουν τις ανήξερες

Χυμάς πάνω απ' το σκότος και το σπας/

Κι απόψε τρέμουν σαν τα φύλλα όσοι δεν αγάπησαν/

κρασί, ζεστό, γλυκόπιοτο/

στάζει από δυο χείλη που μιλάνε δίχως ήχο/

Έρχεται και φεύγει ο κόσμος/

κι εσύ παραδίνεσαι ξανά/

στον εαυτό τον άλλο/

κι ενώ σε λούζουν τα ωσαννά/

εσύ το σώμα γέρνεις/

και ρίχνεις στην καρδιά/

Οι Λέξεις

Ανοίγω το συρτάρι του κομοδίνου. Μέσα του βρίσκω αποκόμματα απ' τα γράμματά σου. Βουτάω με λαχτάρα σ' αυτά που 'γραψαν άλλοι για σένα. Παρατηρώ τις λέξεις και ανακουφίζομαι. Σε σκέφτομαι να με σκέφτεσαι και να χαμογελάς. Μου τα χάρισες κι είναι δικά μου. Τα διαβάζω αχόρταγα, κυριαρχούν πάνω μου και με περνούν σε μια νέα, μοναδική ψυχεδέλεια. Γράμματα γεμάτα τολμηρά, απόκρυφα λόγια που δεν αντέχω να διαβάσω. Σκηνές ανομολόγητες που κυοφορούν μικρές συντέλειες.

Μπαίνω διστακτικά σ' ένα λαβύρινθο με ψηλούς τοίχους, τα βήματα μου είναι αχνά, σχεδόν δεν ακούγονται. Βλέπω παντού φωτογραφίες σου κρεμασμένες. Βίντεο να παίζουν σε λούπα. Αποτυπώματα που καθρεφτίζουν στιγμές απόλυτης παράδοσης. Σε θυμάμαι σε εκείνη την επαρχιακή πόλη. Τότε που είχες πρωτοδοκιμάσει να ολοκληρώσεις την ίδια λαβυρινθώδη διαδρομή. 

Σιγά-σιγά διακρίνω τα μαλλιά και τη σωματική σου διάπλαση, μαθαίνω για τους φόβους και τα όνειρά σου, την καθημερινότητά σου. Θέλω όσο τίποτα να σε βρω και να σε εξομολογήσω κι ύστερα να με εξομολογήσεις κι εσύ και μετά να χαθούμε, σαν δυο έντομα στη δίνη του αέρα που κάποιος άλλος σήκωσε. 

Φτάνω σπίτι αργά κι ανοίγω τους φακέλους. Γράμματα σε αναβολή. Απορίες που θα γίνουν δάκρυα - αναρώτησης, προσμονής, θάρρους. Κουμπιά απ'τα σκισμένα σου πουκάμισα που δε γλίτωσαν σε μια στιγμή παραφοράς. Δίσκοι σου αγαπημένοι. Αφίσες, εισιτήρια, ποίηματα, φωτογραφίες.

Θέλω να μάθεις κι εσύ τα μυστικά μου. Πως σε παρακολουθώ κρυφά κάθε μέρα να διασχίζεις την πόλη. Σε βλέπω να ξυπνάς, να τρως, να συναντάς τους φίλους σου, να ανεβαίνεις στο ποδήλατο και να χάνεσαι, κι εγώ να μετρώ τα λεπτά μέχρι να σε ξαναδώ. Θέλω να μάθεις πως σε κουβαλάω παντού, στο θαλασσινό μου μπάνιο, στα εγκαταλελειμμένα λεωφορεία, στα fast food της γειτονιάς. Στις ταινίες και τα βιβλία που σε περιέχουν. Στα τραγούδια που λες και γράφτηκαν για σένα· ή μάλλον όχι, που όντως γράφτηκαν για σένα· και για μας, κυρίως δε, για μένα. Πώς το λέει ο M.; "Χτες βράδυ ονειρεύτηκα πως κάποιος μ' αγαπούσε...".

Ακούς και χαμογελάς συνωμοτικά καθώς παίζεις την κιθάρα σου, ενώ εγώ καίγομαι αλλά κάνω τον ανήξερο. 

Τα φώτα σβήνουν. Παραδίνομαι σ' έναν έξαλλο εκστατικό χορό κι αφήνομαι στα αγγίγματα που προκαλούν ανατριχίλα. Το σώμα σου είναι ευωδιαστό. Ξέρει από χείμαρρους κι απροσχεδίαστες παραλλαγές. Ακουμπάω τους αγκώνες στο δρύινο γραφείο. Μετατοπίζονται τα σωθικά. Η πλάτη σου γίνεται ο ανεξερεύνητος χάρτης μου, κι η γλώσσα -η μόνη παρηγοριά- θα μας σκεπάσει.

Τα Σκαλάκια

Κάθομαι στα δροσερά ανηφορικά σκαλάκια που οδηγούν στο σχολείο. Εκεί που κάναμε τα πρώτα μας αποτυχημένα αστεία, εκεί που βιώσαμε τις πρώτες μας επίγειες διαψεύσεις. Αριστερά, στο λόφο, θυμάμαι να μας πηγαίνουν περίπατο κι εμείς ενστικτωδώς να κρατιόμαστε απ'τους ώμους για να στηρίξουμε ο ένας τον άλλον απέναντι σε αυτό που ερχόταν με ορμή κατα πάνω μας.

Λίγο πιο πάνω, με βλέπω να κοιτάζω με άδειο βλέμμα, χιλιάδες πόδια να σείουν το τσιμεντένιο δάπεδο και μετά να χωρίζουν και να φτάνουν στον ουρανό.

Κάπου εκεί κάναμε και το πρώτο μας τσιγάρο. Με δανεικό αναπτήρα, κρυφά κι ενοχικά αποτολμήσαμε να γευτούμε κι εμείς το νέκταρ.

Δεν έχω τίποτα άλλο μες στην τσάντα μου, εκτός από εσένα που λιώνω για πάρτη σου, κι ας μη σε ξέρω ακόμα.

Για την ώρα προετοιμάζομαι για τις εξετάσεις, επαναλαμβάνω ότι μας μάθανε. Κανείς τους όμως δεν μας έμαθε, ούτε μας προετοίμασε γι' αυτό που υπερβαίνει κι εμάς τους ίδιους.

Βάζω ένα cd στο φορητό. Στις φωνές διακρίνω μια καταιγιστική μελαγχολία, μια επιτακτική ανάγκη διαφυγής. Μοιάζει με καυτή λάβα που πέφτει σιγά-σιγά πάνω σε ένα τεράστιο παγόβουνο. Πως πέρασε έτσι η ώρα, πως πέρασαν έτσι τα καλοκαίρια. Άραγε ο χρόνος υπάρχει μόνο όταν τον σκεφτόμαστε ή είναι εκείνος που επιβάλλει την ίδια την εγρήγορση της σκέψης; 

Για την ώρα όλα αυτά δεν είναι παρά έτη φωτός μακριά μας. Το εφηβικό μας μυαλό δεν ταλαιπωρείται ακόμα απ'τη συνθετότητα της ζωής. Αντιθέτως, η ημερήσια διάταξη περιλαμβάνει μελοδραματικά ξεσπάσματα, καταπιεσμένες επιθυμίες και άσπονδες αντιπαραθέσεις.

Χαμογελώ γιατί με αφήνεις να προσπαθήσω να σε καταλάβω, να μπω στον πυρήνα της ύπαρξής σου, να δω πιο καθαρά για ποιον λόγο έκλαιγες ή ούρλιαζες απο χαρά και σήκωνες τον κόσμο. Και όλα τα χρώματα ανάμεσα. Κάθε φορά που θα καθόμαστε στα σκαλάκια, θα 'ναι λες σαν την πρώτη φορά, όλα θα μοιάζουν καινούρια.