Τα Ίχνη

Σκηνή 1η - Εσωτερικό - Χειμώνας

Γραφείο με γράμματα, δίπλα σε θολωμένα -από τη θέρμη του καλοριφέρ- τζάμια,  σε μια μάλλον παγωμένη νύχτα. Ο ήρωας μπαίνει στον κόσμο των ηρώων του, μάλλον λαθραία και κάπως ενοχικά. Μόλις το προηγούμενο βράδυ είχε ονειρευτεί ότι κάποιος τον αγαπούσε και βιαζόταν να βρει έναν τρόπο να το αντέξει. Διαβάζοντας τα κείμενα ανατρίχιαζε με την υποψία ότι κάπου εκεί κρυβόταν και η δική του ιστορία.

Σκηνή 4η - Εσωτερικό - Άνοιξη

Γραφείο με καφέ και χωρίς τσιγάρο. Ο ήρωας ανοίγει το λάπτοπ του και βλέπει κόκκινες, ασπρόμαυρες -κυρίως δε- πορτοκαλί, φωτογραφίες. Τραχιές λέξεις με περισπωμένες και πνεύματα κουβαλούν στην πλάτη κατακλυσμιαίες επιθυμίες που με τη σειρά του φτιάχνουν έναν απρόσμενο ορίζοντα. Τα πρόσωπα είναι εκφραστικά, ηδυπαθή και απροσποίητα, πιθανότατα δε γνωρίζουν ότι παίρνουν -άθελα τους- μέρος σε χιλιάδες προσωπικές εξομολογήσεις. Τα αισθήματα -μας πληροφορεί ο δημιουργός- πέφτουν πάνω μας σα χαλάζι σε ξαστεριά. Ο ήρωας μας, φυσικά -για μια ακόμη φορά-  δεν κρατούσε ομπρέλα.

Σκηνή 5η - Εσωτερικό- Διάφορες εποχές

Ο ήρωας ανοίγει την τηλεόραση. Κάτι βλέπει, κλείνει ύστερα τα μάτια, απαθανατίζοντας το μέσα του, και το τοποθετεί ευλαβικά στο εικονοστάσι του. Ντύνεται επιμελημένα ατημέλητα και βγαίνει έξω.

Σκηνή 12η - Εξωτερικό - Καλοκαίρι

Τα κεφάλια που γυρνάνε και τα άλλα που δεν γυρνάνε κατηφορίζουν και ανηφορίζουν ή περπατούν λοξά και επίπεδα, μα ποτέ δε χάνουν το κέφι τους. Ο ήρωας τα παρατηρεί και απορεί. Γλιστράει τότε χωρίς καμιά δυσκολία σ' έναν εσωτερικό μονόλογο, όπου αλληλοκαλύπτονται αυτοϋπονομεύσεις, κοπιώδη φαντασιακά σχήματα, προσχηματικές αλήθειες και ρημαγμένα κριτήρια, ενώ δίπλα τα νερά της συνήθειας έχουν αρχίσει να λιμνάζουν επικίνδυνα, χωρίς ωστόσο να ασχολείται μαζί τους εκείνο το μέρος της σκέψης που είχε αναλάβει να τα εποπτεύει. Τότε ο ήρωας αναρωτιέται αν ο Πλάτωνας είχε πει κάτι και για την αρετή που να περιλαμβάνει και την αντιδιαστολή της. Τα υλικά της στασιμότητας είναι άραγε τα ίδια με εκείνα της ενεργητικότητας; είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος;

Σκηνή 20η - Εξωτερικό - Καλοκαίρι

Ο ήρωας βρίσκεται στην παραλία και διαβάζει κάτι σημειώσεις. Μία από αυτές περιλαμβάνει ένα στίχο του Σεφέρη, Ὁ θαλασσινὸς ἄνεμος κι ἡ δροσιὰ τῆς αὐγῆς, ὑπάρχουν χωρὶς νὰ τὸ ζητήσει κανένας. Δεν άργησε κι αυτός λοιπόν να βρει θέση στην καρδιά του, που έχει χώρο και για αυτό το ποίημα και για την ποίηση των στιγμών που η αλληλουχία τους μπορεί ίσως να κάμπτεται από τις καθημερινές αγωνίες αλλά δεν παραβλέπει και τη ζωή που υφαίνεται μέσα τους.              

Ημερολόγια #2

 

Ο Μάιος είναι λιγάκι αναποφάσιστος, όμως σχεδόν πάντα αρχίζει και τελειώνει με μια συγκρατημένη ζέστη, οικοδομώντας έτσι μια ευχάριστη γλυκιά ατμόσφαιρα. Απαλή και πάντως λιγότερο αποπνικτική από το καλοκαίρι που τον διαδέχεται. Μυρίζει ανέλπιστη ανθοφορία και γαληνεμένη φύση. Η χαρά κι ανυπομονησία της να καλωσορίσει τη νέα εποχή, τη νέα περιπέτεια. 

Τον Μάιο ωστόσο κάνει και μπόλικη νοσταλγία . Έρχεται κάθε χρόνο με γεμάτες τις αποσκευές του. Φέρνει ξανά τα τραγούδια, τις μετακινήσεις, τα μαθήματα, τις εσωτερικές διαδρομές, τις ατέλειωτες περιπλανήσεις.

Τον Μάιο ακούγεται πιο καθαρά κι η φωνή της Mylène. Παίζει παντού, ξανά και ξανά. Αυτά τα πλήκτρα που κουβαλούν μια απροσδιόριστη μελαγχολία. Avant que l'ombre. Συνοδεία στιγμών που δεν ήξερα τότε ότι θα με ακολουθούσαν χρόνια μετά. 'Πριν η σκιά..', 'mais tu sais, son âme est belle', 'la nature est changeante', 'Dans les rues de Londres'.

Πως κατάφερνα και ταίριαζα κάθε τραγούδι σαν κομμάτι στο μεγάλο παζλ της ζωής -όπως ερχόταν. Φίλοι, συγγενείς, παλιοί συμμαθητές. Μουσικές σκηνές, club και βαφτίσεις. Ζήλια, ματαίωση, απορίες και αποχωρισμοί. Νέος Κόσμος, Μετς, Μεταξουργείο, Καρπενήσι. 

Τα χέρια που αγκάλιαζαν το αγαπημένο σώμα. Τα χέρια τα ενωμένα, που αν αφήσουν το ένα το άλλο, γίνονται πιο ευάλωτα στην κακία του κόσμου. Μα τίποτα όμως δεν τα τρομοκρατεί, γιατί απόψε στον εξώστη η κακία αυτή είναι κρυμμένη. Στα μάτια τους, στα πειράγματά τους, στις κουβέντες με την παρέα τους βλέπω μόνο αγάπη κι ευγνωμοσύνη.  

Κι όμως εκείνος ο Μάιος, ήταν η αρχή της εποχής των Μαχών. Όλες οι μάχες. Που τότε τις ένιωθα μεγάλες. Στα χαρακώματα, με όπλα, βαρύ εξοπλισμό και ουκ ολίγες αυταπάτες. Δε θα ήταν άλλωστε Μάιος αν έλειπαν οι ψυχαναγκασμοί, οι αυτοϋπονομεύσεις και οι αντανακλάσεις των πιθανοτήτων σε άγνωστα πρόσωπα που σε μια παράλληλη πραγματικότητα θα ήταν πολύ δικά μου. 

Ένας άλλος Μάιος, όπως κι ένας Απρίλης ένα χρόνο πριν, ήταν αχαλίνωτοι στη σκέψη μου, παράδοξα όμως και δέσμιοι στο άρμα ενός άλλου ονείρου. Σαν ένα φάντασμα σε ρομαντικό βικτωριανό μυθιστόρημα, που οι ήρωες επιθυμούν αυτό που δε μπορούν να έχουν, προσπαθώντας να δραπετεύσουν απ' τις παγίδες που στήνουν οι ίδιοι στον εαυτό τους. Comme un phantome que se promenne..

Ο Μάιος έχει και γεύση τραγανού σπιτικού φυστικοβούτυρου, που φτιαχνόταν με επιμέλεια και απλωνόταν τελετουργικά στο ψωμί που παρότι ψημένο, μετά από λίγες ή πολλές ώρες στο νεοκλασικό της Κεραμεικού, είχε απορροφήσει πια την υγρασία του βουτύρου, παρόλαυτα δεν έφτανε ποτέ να χάσει την γευστικότητά της. Συνοδευόταν δε απαρεγκλίτως από την αναγκαία γλύκα του μελιού. Αυτή η γλύκα στα χείλη που καμιά ξαφνική ανοιξιάτικη βροχή δε θα καταφέρει να διώξει.

Αυτή η γλύκα λοιπόν πήγαινε άψογα με την άλλη, εκείνη της προσμονής, της ελπίδας ότι την επόμενη φορά που οι άλλοι θα έπεφταν στη θάλασσα να πιάσουν τον σταυρό, θα έπεφτα κι εγώ μαζί τους. Κάθε μέρα θα 'ταν Θεοφάνια. Peut-être toi. Κοιτάγματα και θολά σινιάλα. Μεγάλα νοήματα κρυμμένα σε ανεπαίσθητες χειρονομίες. 

Στα μέρη που γυρνούσα τον Μάιο εκείνο είχα πάντα την ασπίδα ή καλύτερα την πανοπλία και λόγιζα τα πάντα για μάχη- ακόμα κι αν δεν ήταν. Υπήρχε χώρος για διαπραγματεύσεις, για ανακωχή; Αναδρομικές αναρωτήσεις. Διάσπαρτοι οι στόχοι κι οι επιδιώξεις, ακαθόριστα τα σύνορα της επιθυμίας. Κι όμως η ασπίδα μου τιμάει ακόμα τον ρόλο που της είχα δώσει τότε.

Et pourtant, l'amour toujours / Κι όμως, η αγάπη πάντα.